Zycie + hobby?

Wielu z was na pewno uprawia jakiś sport albo uczęszcza na różnego typu dodatkowe zajęcia ((mówimy teraz o sytuacjach, kiedy jest to regularne i jest to częścią naszego życia)). Z tego co zdążyłam zauważyć wśród moich znajomych, bardzo nielicznej grupce osób udało się pogodzić te dwie rzeczy. Dlaczego? Odpowiem wam na to pytanie na podstawie mojej historii.

                       (2011-2012)

    

     Zaczynałam tańczyć w wieku 5-6 lat, począwszy od towarzyskiego po hip-hop i jazz, po drodze przez parę lat trenowałam gimnastykę artystyczną i 'śpiewałam' co nadal robię, ponieważ moja mama śpiewała 'za młodu' w międzynarodowym chórze i jakoś zawsze miałam full muzyki w domu. Oczywiście nie mogło się obyć bez rocznej przerwy spowodowanej chorobą kolan, która spowodowana była zbyt szybkim wzrostem ((pod koniec podstawówki miałam już 171 cm)). Odkąd poszłam do gimnazjum i tańczyłam w EDS, miałam coraz większe problemy z psychiką. Dużo nauki, zawalanie szkoły dla treningów (nie były codziennie w przeciwieństwie do gimnastyki, kiedy treningi były po 4h codziennie + pół soboty), doszedł do tego problem z odchudzaniem i nadszedł taki moment że miałam naukę i przyjaciół na zerowym poziomie. Byłam sama, mieszkała u mnie babcia, ponieważ mama wyjeżdżała wtedy parę razy za granicę z pracy a nie było sensu co parę dni jeździć do taty. Nie miałam do kogo buzi otworzyć, porozmawiać o tańcu, w ogóle nie miałam siły jeździć na treningi. Za dużo było tego wszystkiego, nie umiałam godzić szkoły z pasją, mimo że tak strasznie to kocham i jak mam chwile to tańczę, nawet w domu, stare i nowe układy. Wiem, że niestety jest już za późno, to wszystko potoczyło się w złej kolejności. Jak byłam mała i moi rodzice byli jeszcze razem, mama z tatą skupiali się na pracy i nie zawsze mogli mnie wozić na treningi na drugi koniec miasta a byłam jeszcze za mała na jeżdżenie bez opieki. Ten problem, z dietami, zostawił bardzo duże ślady na psychice i przez to też nie tańczę już w szkołach tańca, ale to może kiedyś w innym poście o tym.

     Wracając, jestem w 100% pewna, że gdy nie mamy osób i problemów, które blokują nam drogę do spełniania marzeń, jesteśmy w stanie pogodzić te dwie rzeczy i jesteśmy wtedy szczęśliwymi, spełnionymi ludźmi. Zainteresowania typu jazda konna, śpiew czy fotografia nie wymagają aż tyle czasu ile wymaga taniec oraz sport ((mówimy o trenowaniu zawodowym, nie rekreacyjnym)) i takim osobom jest bardzo trudno poradzić sobie z natłokiem tego wszystkiego, zwłaszcza jeśli mamy przed sobą egzamin gimnazjalny bądź maturę. Życzę wszystkim z całego serca, żeby nigdy się nie poddawali i nie osiadali na laurach, bo później będziecie tego żałować do końca życia #neversaynever #believe.

    Na tym zakończę tego posta i od razu chcę podziękować za oceny, te dobre i te gorsze ale motywujące do wprowadzania poprawek. Oczywiście czekam na Wasze opinie oraz propozycje co do tematów postów, bo chcę pisać o tym o czym Wy chcielibyście przeczytać :) Standardowo zostawiam linki i do następnego, buziaki.

www.instagram.com/alciq

www.ask.fm/rudnis

snapchat : rudnis

alicer1999@wp.pl